بسوی انقلاب

بسوی انقلاب شماره 36

بسوی انقلاب شماره ۳5

بسوی انقلاب شماره ۳4

بسوی انقلاب شماره 33

بسوی انقلاب شماره 32

نگاهی انتقادی به موضع چپ رادیکال در برابر خیزش سیاسی – مدنی اخیر مردم ایران و موضع عمومی آن در برابر رفرم ها و جنبش های رفرمیستی خیزش اعتراضی و برانگیختکی سیاسی- مدنی آحاد وسیع مردم پیش و پس از انتخابات ریاست جمهوری اخیر بار دیگر اصول و مبانی تاکتیکی چپ رادیکال و انقلابی را به چالش طلبیده است.

بسیاری از تحلیلگران “چپ” در مطالب خود از دورانٍ حکومت سیاه رضاخانی و علل آن بسیار سطحی گذر می کنند. همگی در این نکته هم رأی هستند که با تغییر شرایط بین المللی، رضاخان آمد و بازهم با تغییر دیگری رفت! اما اینکه این “تغییر” چه بوده و از کجا ناشی شده، هیچ نمی گویند. البته، این سکوت، باعث می شود تا خوانندگانِ و محققین کم تجربه خود را با تحلیلهایِ لیبرالی و سرمایه دارانه تنها بیابند و نتیجتاً، آنها را در متون خود تکرار کنند. به همین علت استکه، “دائی جان ایسم” (تئوری توطئهِ “انگلیسیا”) در مغزها رسوب کرده و ساده ترین و عامیانه ترین توضیح و راه فرار از تحقیقات و تحلیل های سخت و طاقت فرسا را مهیا ساخته است. جالب اینجاست که هیچکس از خود نمی پرسد که پس آن نیرویِ عظیم تحول خواه سالهایِ نه چندان دور از این وقایع چه شدند؟ چه چیز باعث می شود که ناگهان همه به خواب فرو می روند و می گذارند قداره بندی ناچیز و بی سواد، رضاخان میر پنج، تبدیل به “ناپلئونِ”ایران شود؟ (البته کاریکاتورش)

طبقه کارگر در ایران
تولد طبقه کارگر و حزب کمونیست ایران

در طول تاریخ مبارزات کارگری می بینیم که دو جریان جنبش کارگری و سوسیالیستی همواره در یکدیگر تأثیر گذاشته و به هم سمت و سو می دهند. ایران نیز تافته جدا بافته ای نمی باشد. اما، برخلاف اروپا که خودآگاهی طبقه کارگر در پی مبارزات قریب به یک قرن شکل گرفت، طبقه کارگر ایران زمانی متولد گشت که سوسیالیسم علمی بمثابه ایدئولوژی رهایی پرولتاریا مدوّن گشته بود.

شکلگیری طبقاتی کارگران ایران بمانند هم طبقه ای هایشان در اروپا، با انحلال جان سختانهِ نظام فئودالی همراه بود. در ایران نیز دهقانان و پیشه وران از زمین و هستی شان ساقط می شدند و به دنبال کار به شهرها روی می آوردند. اما، در ایران هنوز از مانوفاکتورهایِ بزرگ و کارخانجاتی که بتوانند برای ایشان کاری مهیا کنند، خبری نبود.

گو اینکه انتقاد نویسنده بر این مبنی که “حذف ضرورت دیکتاتوری پرولتاریا از طرف حزب کمونیست فرانسه برابر با حذف ضرورت دوران گذار است” مورد تأیید ماست، اما، اینکه “تنها طبقه کارگر حق دارد که تصمیم به حذف آن بگیرد، مورد پذیرش ما نیست. همانطور که در بخشی از این مقاله آمده، ضرورت دوران گذار و دیکتاتوری پرولتاریا اصلی علمی است که با تصمیم “یک حزب” و یا حتی با تصمیم “طبقه کارگر” اعتبار خود را از دست نمیدهد. – بسوی انقلاب

حدود سه سال، از ترکیدن حباب بازار های مسکن و شکستن توهمات نئو لیبرالی، که رشد, اقتصادی نامحدود را، بر اساس بازی های سوداگرانه مالی، ممکن میدانست ، می گذرد. همانند سونامی، انبوه کوههای, کاغذی سوداگری، اقتصاد واقعی را، که خود در اصل بر آن استوار بود، در خود غرق کرد و به یکی از بدترین بحران ها، در تاریخ سرمایه داری منجر شد. حالا، ایدئولوگ های سرمایه داری به ما می گویند که بدترین ها را پشت سر گذاشته ایم ، ولی ما می توانیم مطمئن باشیم که این شامل طبقه کارگر و یا قشر فقیر جامعه نمی شود. حتی، زیاده ستانی ثروت، از هزاران طریق استثمار شدید، قادر نیست که اکسیژن کافی‌، برای نفس کشیدن نرخ سود، مهیا کند که در سی‌ سال گذشته، با وجود فراز و نشیب ها، کماکان با افت روبرو بوده است.

این نظربه در تضاد و تقابل با برداشت بورژوازی بودن ماهیت “انقلاب دمکراتیک” می باشد و معتقد است که بورژوازی در هیچ زمانی، چه دورانی که رشد کلاسیک ماقبل انحصاری را می گذراند و چه پس از آن، در دوران امپریالیستی اش، هرگز دارایِ ماهیت دمکراتیک نبوده است و هرگز توانِ ارائه آن را نداشته است.

از نقطه نظر ما، تاریخ را صرفا فاتحان ننوشته اند . بعضی از پیروزی ها، بعدها، شکست از کار درمیآیند، برای جنبش کارگری که لیست طولانی از شکست ها را با خود دارد، آنچه بدنبال انقلاب در روسیه شکل گرفت، یعنی تاسیس دولت امپریالیستی، که عموما پیروزی تلقی میشود، در حقیقت شکست وحشتناکی بود. از سوی دیگر، ایده های شکل گرفته از مبارزه بلشویک چپ، علی رقم شکست های پی در پی در آن مقطع زمانی؛ شکست انقلاب در آلمان و مجارستان، قتل عا م کارگران در شورش کرونشتات و … غیره، حالا بارور بنظر میرسند، هنوز تاریخیست که باید ساخته شود.
این عدم آگاهی صرفا به دوره زندگی لنین محدود نمیشود. برای تعدادی از پیشکسوتان کمونیست ِ آن زمان، مجادله در حزب کمونیست شوروی با “بیانیه ۴۶ نفر” بلشویک های قدیمی در پانزدهم اکتبر ۱۹۲۳ که به دفتر سیاسی حزب فرستاده شده بود، آغاز شد. در این سند آنها بشدت سیاست های اقتصادی و بمراتب بیشتر، رژیم داخلی حزب را، مورد انتقاد قرار داده بودند.

اصولأ طرح مسئلۀ سوسیالیسم در یک کشور با شکست انقلاب اکتبر آغاز شد. طرح مسئله به این شیوه میبایست در خدمت توجیه ادامۀ استفادۀ دولت شوروی از نام سوسیالیسم میبود. استالین با پیش کشیدن قضیه بدین نحو، در واقع اصل قضیه را از همگان پنهان میکرد. حال آنکه برای هر آدم بی غرضی از بدیهیات مینماید که برقراری یک فرماسیون جدید اجتماعی قبل از پیروزی انقلاباتی که آن فرماسیون اجتماعی را هدف داشته باشند، ناممکن است.

عبارت کمونیست های کلن (Cologne Communists) در 1852، برنخستین دوره جنبش مستقل کارگران آلمان پرده می افکند. امروزه این دوران تقریباً فراموش شده است. دورانی که از سال 1836 تا 1852 طول کشیده و جنبش کارگری آلمان با گسترش به خارج از مرزهای این کشور ، تقریباً به همه کشورهای متمدن شیوع یافته است. اما همه ماجرا این نیست. جنبش بین المللی کارگری در حال حاضر در حقیقت تداوم مستقیم جنبش کارگری آلمان در آن دوران بوده

این نامه اساسا ً در پاسخ به مقاله ” نگاهی به گذشته جنبش سوسیالیستی در آلمان ” نوشته کارل هوخبرگ ، ادوارد برنشتین، و کارل آگوست شرام در اگوست 1879 نوشته شده است. مقاله به نحوه تبدیل پلاتفرم انقلابی حزب سوسیال-دمکراتیک آلمان به اصلاح طلبی اختصاص یافته است.
پیوستن افرادی از طبقه حاکم به پرولتاریا و تامین آن با عناصر تحصیل کرده، امری جا افتاده و عاملی گریز ناپذیر در مسیر توسعه است. ما این مسئله را قبلا ً در مانیفست به روشنی بیان کرده ایم اما با این حال لازم است در این مقام دو مورد را متذکر شویم:

ز اوت سال ٢٠٠٧ ، با سقوط وام های رهنی تحت عنوان ‘ ساب پرایم ’ دور جدیدی از تشنجات را تجربه میکنیم که به کل سرمایه داری جهانی آسیب میرساند. اخبار نگران کننده یکی پس از دیگری منتشر میگردند: تورم بسرعت افزایش می یابد،( در ایالات متحده سال ٢٠٠٧ در مقایسه با سال ١٩٩٠ بعنوان بدترین سال شناخته شده است)، بیکاری دوباره افزایش می یابد، بانکها میلیارد ها دلار ضرر و زیان را اعلام میکنند، شاخص های رشد برای سال ٢٠٠٨ بطور مداوم مرور شده و کاهش یافته است…

در اواسط فوریه، ایالات متحده به همراه خدمه بریتانیایی خود، حمله به شهر مارجاه در استان هلمند افغانستان را آغاز کرد.
این شهر و مناطق اطراف آن برای چندین سال در دست طالبان بوده است. این عملیات که از مدت ها پیش با ریختن اعلامیه ها در سطح شهر اعلام و تبلیغ شده بود، اولین حرکت بزرگ استراتژی جدید ایالات متحده و نیروهای ناتو تحت عنوان ” هجوم” بود که پیرو دستور اوباما در دسامبر ۲۰۰۹، به اجر درآمد.

این بحرانِ بدهی یونان نیست که حوزه مالی یورو را به لرزه در آورده، علت اصلی، بحرانِ بین المللی سوداگری لجام گسیخته ایست که با بحران سود آوری آغاز شده است. دلایل فنی بحران به کنار ، که ما در جاهای دیگر به آن پرداخته ایم ، چیزی که ما با آن روبرو هستیم، فروپاشی سرمایه داری انگلی و رسیدن آن به فاز نهائی بحران میباشد. سوداگری انگلی، وارونه جلوه دادن اسناد بودجه دولتی، ایده ارزش آفرینی از طریق ازدیاد سرمایه ساختگی، رجوع سیستماتیک به بدهی و پیگیری علمیِ جرم های مالی توسط مراکز عظیم سوداگرانه مالی، تمامآ نشانگر آنست که تشدید تناقضات سرمایه داری جهانی، تا کجا آنرا به پیش برده است.

آیا بدترین مرحله بحران را پشت سر گذاشته ایم؟
پس از گذشت دو سال، هنوز دشوار است که عمق بحران بدهی‌ها را، که در پی‌ ترکیدن حباب سوداگری‌های مالی‌، بوجود آمد، دست کم گرفت. همان طوریکه مارتین ولف در تایمز مالی در تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ گزارش داد ؛

«باشد که طبقات حاکم از دهشت انقلاب کمونیستی بر خود بلرزند!»

گرامی باد اول ماه می روز جهانی کارگر
اول ماه می به مثابه روز همبستگی کارگران و زحمتکشان علیه نظام سرمایه داری جهانی و برای رهایی از هر گونه استثمار و سلطه اجتماعی مهمترین روز در تقویم مبارزاتی جنبش چپ محسوب می شود. روز جهانی کارگر نماد جنبشی است، به تمامی چپ و رادیکال که موجودیت خود را در بلوک بندی سرخ طبقاتی علیه کلیت نظام سرمایه داری تعریف کرده و در نبرد تاریخی کار و سرمایه، پرچمدار ارتش کار به شمار می رود.